هنوز هم فکر می‌کنم که اگر همه، از مردم عادی گرفته تا دانشمندان، به اندازه توماس ادیسون باور داشتند که هر شکستی راهی برای رسیدن به پیروزی ست، ما تندتر به پیروزی‌هایمان دست یافته بودیم!
الان دو ماه است درگیر یک قسمت از راه اندازی سیستمی برای انجام آزمایشها هستم اما یک جای سیستم اشکال دارد و جالب این است که مقالات مشابهی که انجام شده اصلا به این نکته و اینکه سیستمشان دقیق هست یا نه توجه نکرده‌اند. حالا من نه کاملا به نتیجه آزمایشهای آنها باور دارم و همین طور نمی‌دانم از کدام روش جوابهای بهتری خواهم گرفت. اگر فرهنگ انسانی به شکست های دیگران به اندازه پیروزیهایشان باور داشت، تا به حال مقالات زیادی چاپ شده بود که «چگونه کار نکردن» چیزی را توضیح دهد نه اینکه یک سری مراحلی چنان از زیر چشمها در برود که فقط نتیجه مثبت دیدن را دلیل بر درستی سیستم بدانند.
به سیستمی باور بیشتری دارم که هدفهای بیشتر بلند مدت تری را در برگیرد.این، سیستمی ست که پاداشتهای پایایی خواهد داشت.
به سیستمی باور بیشتری دارم که هدفهای بیشتر بلند مدت تری را در برگیرد.این، سیستمی ست که پاداشتهای پایایی خواهد داشت.
